بیانیه ستاد حقوق بشر در محکومیت حمله رژیم صهیونیستی به بیمارستان ناصر غزه
ستاد حقوق بشر با انتشار بیانیهای حمله رژیم صهیونیستی به بیمارستان ناصر در غزه را محکوم و اعلام کرد: بیمارستانها، بیماران، مجروحان و کارکنان پزشکی به موجب قواعد حقوق بینالملل بشردوستانه از حمایت ویژه برخوردارند و هرگونه تعرض به این حمایتها باید بهطور مستقل و جدی مورد بررسی قرار گیرد.
به گزارش عصرپرس، درپی حمله نظامی رژیم صهیونیستی به بیمارستان ناصر در خانیونس، ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران با انتشار بیانیهای اعلام کرد: بیمارستانها، بیماران، مجروحان و کارکنان پزشکی به موجب قواعد حقوق بینالملل بشردوستانه از حمایت ویژه برخوردارند و هرگونه تعرض به این حمایتها باید بهطور مستقل و جدی مورد بررسی قرار گیرد.
متن این بیانیه به شرح زیر است:
ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران، حمله نظامی اخیر رژیم صهیونیستی به مجتمع پزشکی ناصر در شهر خانیونس و هدف قرار دادن ساختمان جراحی این بیمارستان را که به شهادت دستکم ۶ نفر ازجمله یک پزشک و یک کودک و مجروحیت ۲۵ نفر دیگر از بیماران، کادر درمان و همراهان آنان منجر شده است، بهشدت محکوم میکند؛ این حمله که خسارتهای گستردهای به بخشهای درمانی و جراحی بیمارستان وارد کرده، بار دیگر نشاندهنده تداوم تعرض به مراکز درمانی و تهدید مستقیم جان بیمارانی است که برای نجات جان خود به این مراکز پناه آوردهاند.
هدف قرار دادن بیمارستانها، مراکز درمانی و کادر پزشکی، آن هم در شرایطی که نظام سلامت غزه بر اثر حملههای مستمر، کمبود دارو و تجهیزات و تخریب زیرساختهای حیاتی در آستانه فروپاشی قرار گرفته است، صرفا یک حادثه نظامی نیست، بلکه تعرضی جدی به اصول بنیادین حقوق بینالملل بشردوستانه و حق بنیادین انسانها برای برخورداری از سلامت و زندگی است؛ بیمارستانها، بیماران، مجروحان و کارکنان پزشکی به موجب قواعد حقوق بینالملل بشردوستانه از حمایت ویژه برخوردارند و هرگونه تعرض به این حمایتها باید بهطور مستقل و جدی مورد بررسی قرار گیرد.
ابعاد فاجعه غزه به حملههای نظامی و کشتار مستقیم محدود نمانده است؛ امروز میلیونها فلسطینی آواره در شرایطی غیرانسانی و در سرپناههای موقت، فرسوده و فاقد حداقل امکانات بهداشتی و درمانی زندگی میکنند؛ بارندگیهای شدید و سیلابهای اخیر، چادرهای محل اسکان آوارگان را در معرض آبگرفتگی و تخریب قرار داده و اختلاط آبهای سطحی با فاضلاب، کمبود آب سالم، فقدان امکانات دفع پسماند و محدودیت دسترسی به خدمات درمانی، خطر شیوع بیماریهای عفونی و واگیردار را بهشدت افزایش داده است.
براساس گزارش ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶ دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل، بارندگیهای اخیر حدود ۴۶ هزار خانوار را تحت تاثیر قرار داده و بیش از ۴۰ هزار سرپناه آسیب دیده است؛ این گزارش همچنین از افزایش موارد مشکوک ابتلا به مننژیت، آلودگی آبها به فاضلاب، اختلال در فعالیت مراکز درمانی و کمبود شدید دارو و تجهیزات پزشکی حکایت دارد؛ وضعیت کودکان، نوزادان، زنان باردار، سالمندان و افراد دارای بیماریهای زمینهای در چنین شرایطی بهمراتب نگرانکنندهتر است؛ چنانکه یونیسف نیز درباره قرار گرفتن صدها هزار نفر، ازجمله شمار زیادی کودک، در معرض خطر سیلاب و شرایط نامناسب اسکان هشدار داده است.
ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران تاکید میکند که آنچه امروز در غزه جریان دارد، صرفا مجموعهای از حملههای نظامی و حوادث پراکنده نیست، بلکه تداوم کشتار، تخریب زیرساختهای حیاتی، آوارگی اجباری، محرومسازی از نیازهای اساسی زندگی و از بین بردن شرایط لازم برای بقای جمعیت غیرنظامی، تصویری هولناک از یک نسلکشی تدریجی و فرسایشی را پیش روی وجدان بشریت قرار داده است؛ نسلی که نهتنها در بمبارانها و حملات نظامی، بلکه در فقدان آب سالم، دارو، غذا، سرپناه و خدمات درمانی نیز جان خود را از دست میدهد.
این وضعیت از منظر حقوق بینالملل مستلزم توجه جدی به تعهدات مندرج در کنوانسیون چهارم ژنو، بهویژه مواد ۱۶، ۱۸ و ۵۵ در خصوص حمایت از مجروحان، بیمارستانهای غیرنظامی و تامین نیازهای اساسی جمعیت تحت اشغال است؛ همچنین ماده ۱۲ میثاق بینالمللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، حق هر انسان برای برخورداری از بالاترین استاندارد قابل حصول سلامت جسمی و ذهنی را به رسمیت شناخته است؛ مواد ۶ و ۲۴ کنوانسیون حقوق کودک نیز بر حق حیات، بقا، رشد و برخورداری کودکان از بالاترین استاندارد سلامت تاکید دارند؛ این تعهدات در شرایط مخاصمه و بحران انسانی نیز نباید نادیده گرفته شوند.
از سوی دیگر، محرومسازی عامدانه غیرنظامیان از اقلام ضروری برای بقا، ازجمله غذا و آب و جلوگیری از دسترسی آنان به کمکهای بشردوستانه، در صورت تحقق عناصر قانونی، میتواند مشمول مصادیق جنایات جنگی موضوع ماده ۸ اساسنامه رُم دیوان کیفری بینالمللی قرار گیرد؛ همچنین با توجه به استمرار شرایطی که بقای جمعیت فلسطینی را تهدید میکند، بررسی دقیق اعمال و سیاستهای مرتبط با عناصر مادی و معنوی جرم نسلکشی، در چارچوب کنوانسیون ۱۹۴۸ منع و مجازات نسلکشی، ضرورتی انکارناپذیر است.
نکته تأسفبار آن است که این جنایات در عصر رسانهها و ارتباطات جهانی رخ میدهد؛ عصری که تصاویر بیمارستانهای ویرانشده، کودکان مجروح، چادرهای غرقشده در سیلاب، خانوادههای آواره و بیماران محروم از ابتداییترین امکانات درمانی، هر روز در برابر دیدگان جهانیان قرار میگیرد؛ دیگر نمیتوان از نبود اطلاعات، فقدان شواهد یا بیاطلاعی افکار عمومی سخن گفت؛ وجدان بشری شاهد است و تاریخ ثبت میکند که چگونه یک ملت در برابر دیدگان جامعه جهانی، همزمان با بمباران، محاصره، آوارگی و محرومیت از ابتداییترین نیازهای زندگی مواجه شده است.
ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران ضمن محکومیت شدید این اقدامات، از سازمان ملل متحد، شورای حقوق بشر، کمیسر عالی حقوق بشر، سازمان جهانی بهداشت و کمیته بینالمللی صلیب سرخ میخواهد که از مواضع و بیانیههای صرفا اعلامی فراتر رفته و با اتخاذ اقدامات فوری و مؤثر، برای توقف حملات به مراکز درمانی، تضمین امنیت بیماران و کادر پزشکی، رفع محدودیتهای ورود دارو و تجهیزات پزشکی، تامین آب آشامیدنی سالم، بهبود شرایط بهداشتی اردوگاههای آوارگان و فراهمسازی دسترسی بدون مانع کمکهای بشردوستانه اقدام کنند؛ همچنین لازم است حمله اخیر به بیمارستان ناصر و سایر موارد تعرض به مراکز درمانی، بهصورت مستقل و بیطرفانه بررسی شده و زمینه پاسخگویی عاملان و آمران نقضهای حقوق بشری و حقوق بشردوستانه در مراجع قضایی صالح فراهم شود.
این ستاد همچنین از دولتهایی که از طریق حمایتهای نظامی، تسلیحاتی، سیاسی و دیپلماتیک زمینه تداوم اقدامات رژیم صهیونیستی را فراهم میکنند، میخواهد به مسئولیتهای بینالمللی خود پایبند بوده و از هرگونه مساعدت در تداوم نقضهای جدی حقوق بینالملل خودداری کنند؛ حمایت از حقوق بشر نمیتواند با تامین ابزارهای کشتار و سکوت در برابر تخریب بیمارستانها و نابودی شرایط زندگی یک ملت جمع شود.
در پایان، ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران تاکید میکند که غزه امروز آزمون بزرگی برای وجدان بشریت و اعتبار نظام بینالمللی حقوق بشر است؛ پرسش این است که تا چه زمانی باید کودکان فلسطینی در میان آوار، بیماری، گرسنگی و فقدان سرپناه قربانی شوند و تا چه زمانی جامعه جهانی قرار است در برابر چنین ابعاد گستردهای از رنج انسانی به محکومیّتهای لفظی و اقدامات ناکافی بسنده کند؟
نسلکشی تنها در لحظه انفجار بمب و شلیک گلوله رخ نمیدهد؛ هنگامی که یک ملت از حق حیات، درمان، آب، غذا، سرپناه و امکان ادامه زندگی محروم میشود، وجدان بشریت با یکی از هولناکترین اشکال نابودی تدریجی انسان و جامعه انسانی مواجه است؛ سکوت در برابر این فاجعه، مسئولیت تاریخی و اخلاقی جامعه جهانی را سنگینتر خواهد کرد.
لینک کوتاه خبر: