بدرقه اکبر عبدی در تالار وحدت

به گزارش عصرپرس، صبح یکشنبه چهارم مردادماه، مراسم تشییع پیکر اکبر عبدی بازیگر نامدار کشوردر محوطه پهنه رودکی (محوطه بیرونی تالار وحدت) میزبان جمعی از مردم علاقمند به اکبر عبدی بود تا او را به سمت منزل ابدی بدرقه کنند.

این بازیگر محبوب کشورمان روز جمعه دوم مرداد ماه بر اثر ایست قلبی درگذشت و به برادر شهیدش پیوست.

همایون اسعدیان، محمد مهدی عسگرپور، پیمان جبلی (رئیس سازمان صداوسیما)،سیف‌الله صمدیان، پژمان بازغی، اتابک نادری، مسعود ده‌نمکی، کمند امیرسلیمانی، مهدی شفیعی، سعید ملکان، حبیب دهقان نسب، الهیاری، محمد شیری، بهاره رهنما، رضا نیکخواه، مهراوه شریفی‌نیا، حسام نواب صفوی، اصغر همت،مسعود جعفری جوزانی،بهرام افشاری،امیر آقایی،مسعود نجفی و.... از حاضران مراسم بدرقه در تالار وحدت بودند.

اکبر عبدی از انگشت‌شمار بازیگران خلاق سینما بود

کوروش سلیمانی در مراسم بدرقه «اکبر عبدی»  بیانیه انجمن بازیگران را خواند. 

«اکبر مُرد از بس که جان ندارد. امروز در غم از دست دادن و برای تشییع و بدرقه بازیگری گرد هم آمدیم که به ده‌ها نقش جان بخشید و چنان بازی سرشار از زندگی و باوری ارائه می‌داد که تا این زمان هرگز باور مرگش در ذهنمان نمی‌گنجد.

دریغ و درد که اکبر عبدی این ستاره درخشان آسمان سینمای ایران از درخشش در پرده سینمای ایران باز مانده است و ما از دیدار نقش‌های تازه و دیگر از او برای همیشه محروم ماندیم.

اکبر عبدی بازیگر توانمند، نمکین و دوست‌داشتنی سینما تئاتر و تلویزیون که از سنین نوجوانی با ارائه نقش‌های دوست‌داشتنی و شیرین در دل مردم ایران جا باز کرده بود از بین ما رخت بر بست و آسمانی شد. 

او بارها مرزهای تنوع در بازیگری را جابجا کرد. در آغاز راه و در یک فاصله زمانی کوتاه هم نقش کودکی که مدرسه‌اش دیر شده و کودکی در «محله برو بیا» را بازی می‌کرد و هم در «مثل‌آباد» می‌درخشید و هم نقش پدر در سریال «درخانه» را بازی می‌کرد. از سویی دیگر مردی از طبقه متوسط را در «اجازه نشین‌ها» و گروهبان درمانده‌ای را در «ای ایران» به زیبایی تصویر می‌کرد. اکبر عبدی همان‌قدر باورپذیر نوزاد می‌شد که مادربزرگ ایرانی را بازی کرد. هم نقش نوازنده‌ای در دوران قاجار در «دل‌شدگان» هم نقش مردی باناتوانی ذهنی در «مادر» و همانقدر مسلط نقش زن را ارائه می‌کرد که نقش جوان مهاجر را همزمان اجرا می‌کرد. 
ایفای نقش شخصیت‌های گوناگون از اقوام با لهجه‌های مختلف نیز  یکی دیگر از توانایی‌های بی‌مانند او بود که به جرات در میان تمام بازیگران تاریخ  در سینمای پُر بار ایران این ویژگی هرگز دیده نشده است.

پیش از او در سپهر بازیگری ایران این میزان تنوع در بازیگری هیچ‌گاه نمایان نشده و بعید است تا سال‌ها نمونه دیگری داشته باشد.

اکبر عبدی این ویژگی را هم داشت که علاوه بر نقش‌آفرینی در فیلم‌های ارزشمند سینمای ایران، اگر در فیلم با ارزش سینمایی کم هم بازی می‌کرد، با بازی خود آن فیلم‌ را هم قابل تماشا کند و کارش در این آثار هم دیدنی و قابل توجه بود و یک‌تنه بار فیلم را بر دوش می‌کشید. 

حالا او در میان ما نیست و اگرچه بهتر می‌شد که سینمای ما در سال‌های اخیر هم آثار در خور خلق کند که شایسته هنرنمایی او باشد اما کارنامه اکبر عبدی با این وجود پربار و درخشان است تا جایی که با اطمینان می‌توان اکبر عبدی را در میان انگشت شمار بازیگران خلاق سینما در خاطر سپرد.»